Monday, November 16, 2026

मोहीत उल्वाचा पाकवर उल्कापात!

 @#😈😈😈😈😈😈😈😈#@

 *मोहीत उल्वाचा पाकवर उल्कापात*

        ✍️ डॅा अनिल पावशेकर ✍️

————————————————

ओमानच्या अमिरेट्सला झालेल्या १९ वर्षाखालील आशियाई स्पर्धेत भारताने चित्तथरारक लढतीत पाकला सातवे आसमान दाखवत नवव्यांदा या स्पर्धेत अजिंक्यपद पटकावले आहे. क्षणोक्षणी उत्कंठा वाढवणारी ही बाजी अखेर टीम इंडियाने आपल्या नावे केली आहे. नेव्हर गिव्ह अप हे काय असते हे तळातील फलंदाजांनी दाखवून पाकच्या हातातोंडाशी आलेला घास हिरावून घेतला आहे. जपान ते ओमान (एशियन गेम्स, आशियाई स्पर्धा) टीम इंडियाने पाकचा चुराडा केला आहे. या स्पर्धेत अंतिम सामन्यात अंतिम षटकांत मोहीत उल्वाने कमालीची प्रगल्भता दाखवून शेवटच्या चेंडूंवर एक्सट्रा कव्हरवर कडक चौकार ठोकून पाकची बोलती बंद केली.


प्रामाणिकपणे सांगायचं झाल्यास ही लढत भारतीय कोकरू आणि पाक कसायांत होती. स्पर्धा जरी १९ वर्षाखालील खेळाडूंची असली तरी पाकचे काही खेळाडू जरड आणि नक्कीच १९ वर्षांच्या वरचे वाटत होते. ते कोणती ॲंटी एजींग क्रीम अथवा संतूर साबण वापरतात हे कळायला मार्ग नाही. कसेकाय ते वारंवार १९ वर्षाखालील स्पर्धेत खेळतात हे बर्म्युडा ट्रॅंगल सारखे रहस्य आहे. “अक्ल, चरित्र और हुनर” कोई चुरा नहीं सकता हे ऐकले होते, मात्र पाक खेळाडूंनी वय चोरी केल्या सारखे वाटते. बरे झाले तिकडे आपल्या सारखे नेते नाहीत, नाही तर “उम्र चोर, टीम छोड” सारखे देशव्यापी आंदोलन उभे राहिले असते. शिवाय पीसीबी अध्यक्ष मोहसीन नक्वी विरुद्ध राजीनाम्यासाठी रान उठवले गेले असते.


सामन्याच्या बाबतीत बोलायचे झाले तर पाक फलंदाजांनी प्रारंभीच आपली गोलंदाजी फोडून काढत वर्चस्व गाजवले होते. त्यातही उस्मान खान (१०७), अब्दुल कादीर (८०) आणि फरहान युसुफ (६३) यांनी तडाखेबंद फलंदाजी करत भारतीय संघाच्या तोंडचे पाणी पळवले होते. मात्र ३ बाद २४० या सुस्थितीतून ते ४०० पर्यंत सहज मजल मारतील असे वाटत असतानाच वेंकटा आणि काव्या पटेल टीम इंडियाच्या मदतीला धावून आले त्यामुळे पाकचे शेपूट जास्त वळवळले नाही. तरीही अंतिम सामन्यात सव्वा तीनशेवर धावा कितीही बलाढ्य फलंदाजी असूद्या, पोटात गोळा तर उठणारच! पाक फलंदाजांनी तब्बल २४ चौकार आणि १५ षटकार ठोकले, त्यातही काही षटकार तर चक्क मैदानाबाहेर पडले होते. त्यामुळेच ते खरोखरच १९ वर्षाखालील आहेत की नाहीत यात शंका वाटते.


भारतीय संघाने पॅावर प्ले मध्ये विशेष कामगिरी केली नाही तरीही कर्णधार लक्ष्य आणि आर्यवीरने ९५ धावांची दमदार सलामी दिली. जिथे पाक फलंदाज हातोडा छाप फलंदाजी करत होते, तिथे आर्यवीरने कलात्मक फलंदाजी केली. मात्र तो ५८ धावांवर बाद होताच भारतीय डावाला खीळ बसली. लक्ष्यच्या ८० धावा वगळता मधल्या फळीने हाराकिरी केल्याने सामन्यावर पाकने चांगली पकड घेतली होती. ३७ व्या षटकात लक्ष्य आणि द्रविड बाद होताच अखेरचा हा तुला दंडवत करत पुढचा खेळ किती लोकांनी पाहिला असेल याची कल्पना करवत नाही. पण क्रिकेट अनिश्चिततेचा खेळ आहे आणि याची प्रचिती या सामन्यात आली. आर्यन आणि काव्या पटेलही लगेच माघारी परतल्याने पुन्हा एकदा सामना पाककडे झुकला. 


मात्र मैदानात मनाल चौहान आणि मोहीत उल्वा ही जोडी झुकेगा नही साला मुडमध्ये होती. खरंतर त्याक्षणी मैदानातील प्रेशरची कल्पना करवत नाही. हिरो आणि झिरो बनवण्यात फक्त काही धावांचे अंतर होते. तसेच पाठलाग करतांना एक वेगळेच दडपण असते. “अभी नही तो कभी नही” असतांना या दोघांनी जी जीगर दाखवली त्याला तोड नाही. खरेतर हे दोघेही अष्टपैलू खेळाडू होते, परतीचे दोर कापले गेले होते, रथी महारथी तंबूत परतले होते, १४० करोड जनतेच्या विश्वासाचा प्रश्न होता, दिवस मावळायच्या आत किल्ला सर करायचा होता, जास्त विचार करायला, रणनिती आखायला वेळ उरला नव्हता. वेळ न दवडता या दोघांनी विजयाचा विडा उचलला आणि पाकची कणिक तिंबणे सुरु केले. 


एम टू अर्थात मनाल मोहीत जोडीने पाकवर प्रतिहल्ला करत अवघ्या ३५ चेंडूत वेगवान ५६ धावांची भागीदारी केली. ही जोडी विजयाचा झेंडा फडकवणार असे वाटतांनाच मनालचा बळी गेला. आता उरल्यासुरल्या अपेक्षा मोहीत वेंकटा जोडीवर होत्या. जवळपास तीस धावांचे अंतर बाकी होते आणि सुदैवाने इथे पाक गोलंदाज ढेपाळले, सोबतच अटीतटीच्या क्षणी त्यांनी धावबाद करायच्या संधी गमावल्या. सर्वांना उत्सुकता शेवटच्या षटकाची होती परंतु खरा खेळ फिरला तो ४९ व्या षटकात! सेयामच्या ४९ व्या षटकात एक्स्ट्रा कव्हरला चौकार षटकारांसह तब्बल १७ धावा वसूल झाल्याने अखेरच्या षटकांत जिंकण्यास केवळ ८ धावा हव्या होत्या.


पण हातात केवळ एकच विकेट असल्याने सामना कुठेही फिरू शकला असता. शेवटचे षटकही नाट्यमय ठरले, पहिल्याच चेंडूंवर स्टंपिंग ची अपील झाली परंतु मोहीत नाबाद ठरला, दुसरा चेंडू वाईड झाला. मजल दरमजल करत पाऊले पंढरीच्या वाटेवर होती. एकेक धाव एखाद्या शतकासारखी किंमती होती. ह्रदयाची धडधड वाढली होती, इथून विजयाशिवाय दुसरा पर्याय नव्हता, त्याशिवाय श्रीविठ्ठलाचे दर्शन झाले नसते. शेवटच्या चेंडूंवर तीन धावा हव्या होत्या, दाटून कंठ येतो म्हणजे काय होते हे अनुभवायला येत होते, प्राण कंठाशी आला होता. मात्र मोहीत प्रचंड आशावादी होता. दिल्ली ते लाहोर सर्वांचे डोळे भरून आले होते आणि मोहीत ने जे केले ते अंडर नाईनटीनच्या इतिहासात सुवर्ण अक्षरात कोरले गेले. समोर फिरकीपटू असल्याने त्याने पुढे सरसावत एक्स्ट्रा कव्हरला सणसणीत चौकार ठोकला. त्याचा कंप अमिरात ते रावळपिंडी जाणवला गेला. तर भारतात दिवाळी पाठोपाठ पुन्हा एकदा दिवाळी धडाक्यात साजरी करण्यात आली.


मोहीत उल्वाच्या जलव्याने पाकवर उल्कापात झाला. हा केवळ एक विजय किंवा एक ट्रॅाफी नव्हती तर क्रिकेट प्रेमींच्या ह्रदयात चिरंतन राहणारी एक अविस्मरणीय घटना ठरली. १९८६ चा जावेद मियांदाद चा ॲास्ट्रेलेशिया कप चा षटकार, १९९७ ला पाकमध्ये राजेश चौहानने सकलेनला मारलेला षटकार, १९९८ ला सिल्व्हर ज्युबिली इंडीपेन्डेन्स कपमध्ये रिषिकेष कानेटकरने सकलेनला हाणलेला चौकार असो वा २०२२ ला विराटने हॅरीस राऊफला मारलेला षटकार असो अथवा या सामन्यातील मोहीतचा चौकार, सामन्याचा निकाल ठरवणारे हे क्षण अस्सल क्रिकेट रसिक कधीच विसरू शकणार नाहीत. भारतीय युवा संघाचे या दिग्विजयानिमित्त हार्दिक अभिनंदन आणि शुभेच्छा!

————————————————

दिनांक १५ नोव्हेंबर २०२६

मो. ९८२२८३९२८७

anilpawshekar159@gmail.com

————————————————

Thursday, October 29, 2026

अभिजात मतदारांची अभिजित पसंती!

 @#😈😈😈😈😈😈😈😈#@

 *अभिजात मतदारांची अभिजित पसंती*

       ✍️ डॅा अनिल पावशेकर ✍️

————————————————

महाराष्ट्र विधानपरिषदेच्या ७८ जागांपैकी एक जागा असलेल्या नागपूर पदवीधर निवडणूकीचा निकाल लागला असून कॅांग्रेसच्या अभिजित वंजारी यांनी भाजपच्या सुधाकर कोहळे यांचा पराभव केला आहे. अत्यंत चुरशीच्या या लढतीत अखेर दुसऱ्या फेरीतील मतांनी कमाल करत अभिजित वंजारींना विजयाचा कौल दिला आहे. केंद्रात नरेंद्र आणि राज्यात देवेंद्रचा जलवा असतानाही वंजारी यांनी २०२० पाठोपाठ २०२६ ला भाजपाच्या बालेकिल्ल्यात मुसंडी मारली आहे. आत्मविश्वास आणि अती आत्मविश्वास यांत पुसटशी रेषा असते आणि याच अती आत्मविश्वासाने या निवडणुकीत भाजपचा बट्याबोळ झाला आहे.


झाले काय तर निवडणूक म्हटले की जय पराजय होणारच. मात्र याकरिता जरूरी रणनिती आखणे, व्यूहरचना करणे आणि त्याची अंमलबजावणी काटेकोरपणे करणे गरजेचे असते. केंद्र आणि राज्यातले चलनी नाणे प्रत्येक गल्लाबोळात चालेलच याची शाश्वती नसते. नेमके इथेच भाजपचे गणित चुकले. याबाबतीत कॅांग्रेसचे ‘पक्ष दक्ष, विजयाकडे लक्ष’ होते. त्यांचा उमेदवार पण ठरला होता, प्रचाराला प्रारंभ ही झाला होता. तर दुसरीकडे भाजपने २०२० सारखा उमेदवारीचा घोळ केला. भाजपच्या दोन  उमेदवारांनी घोळ ची भाजी केल्याने शेवटी भाजपचा या निवडणुकीत खेला झाला.


हम किसी से कम नहीं च्या नादात, ना गुरूंनी शिष्याला आशिर्वाद दिले ना शिष्याने गुरूंना अंगठा दिला. याचाच परिणाम म्हणून मतदारांनी भाजपला ठेंगा दिला. काजव्यांच्या लढाईत चक्क चंद्र सूर्य जमिनीवर उतरले पण काळोख काही केल्या मिटला नाही. जबरदस्तीचा रामराम करत ‘मै तुझे कबूल तू मुझे कबूल’ पण झाले. मात्र तोपर्यंत मतदारांच्या मनात नाकबूली निर्माण झाली होती. उमेदवारी अर्ज मागे घेण्याची वेळ निघून गेल्यानंतरचे मनोमिलन म्हणजे बैल गेला नि झोपा केल्यासारखे झाले. निवडणूकीत स्पष्ट चेहरा, क्लिअर व्हिजन आणि वन टू वन फाईट असली की रंगत वाढते.


एकदाचे मनोमिलन झाले, कार्यकर्त्यांच्या आग्रहाखातर भरलेला अर्ज नेत्यांच्या साक्षीने मागे घेतल्या गेला. कोणी गलबलून गेले तर कोणाला गहिवरून आले, जणुकाही माहेरची साडी सारखा इमोशनल ड्रामा झाला. मात्र मतदारांच्या लेखी याला कवडीची किंमत नव्हती. याउलट मतदानाच्या आदल्या रात्री कराळे गुरुजींनी पक्षातून निलंबन होताच कॅमेरा समोर ढसाढसा रडून मतदारांची सहानुभूती मिळवली. कारण त्यांचे अश्रू १००% अस्सल होते. विशेषतः युवा आणि ग्रामीण मतदारांना त्यांनी हेलावून सोडले. एरवी खिजगणतीत नसलेले कराळे गुरूजी अचानक प्रकाश झोतात आले. त्यांच्या एंट्रीने ‘हम भी डुबेंगे सनम, तुम को भी ले डुबेंगे’ होणार हे निश्चित होते.


जशी मतमोजणी सुरू झाली तशी भाजप कॅांग्रेसची धडधड वाढली होती. दोन्ही उमेदवार सापशिडीच्या खेळाप्रमाणे वरखाली होत राहिले. पहिल्या फेरीत सुधाकर कोहळे यांनी बाजी मारली होती परंतु मतांचा जरूरी कोटा ते पूर्ण करू शकले नव्हते. त्यामुळे दुसऱ्या पसंतीच्या मतांची मागणी वाढली होती आणि इथे एंट्री झाली, बे पोट्टेहो म्हणत माहौल तयार करणाऱ्या कराळे गुरूजींची! तसेही कराळे गुरूजींनी अनपेक्षितपणे जवळपास पंचवीस हजार मतांची मजल गाठल्याने त्यांची दुसऱ्या क्रमांकाची मते भाजप कॅांग्रेस साठी जीवन मरणाचा प्रश्न बनली होती.


भलेही कराळे गुरुजींनी बंडखोरी केली होती पण त्यांची विचारसरणी आणि रोख कॅांग्रेस पुरक होता. वंजारींच्या दृष्टीने कराळे गुरुजी म्हणजे ‘तुम्ही ने दर्द दिया, तुम्ही दवां देना’ सारखे होते आणि झाले ही तसेच. कराळे गुरुजींनी या निवडणुकीत कॅांग्रेस साठी खलनायक ते नायक असा प्रवास केला. पहिल्या फेरीत अव्वल असणारे सुधाकर कोहळे दुसऱ्या क्रमांकाच्या पसंती मतांनी रिंगणातून बाहेर फेकले गेले. कराळे फॅक्टर भाजपसाठी बॅकफायर करेल असे कोणालाही स्वप्नात देखील वाटले नव्हते. भाजप साठी हा जोर का झटका धीरे से होता.


एक पाय मोडल्याने गोम लंगडी होत नाही तसेच भाजपचे आहे. एक जागा हरल्याने त्यांच्यावर आभाळ कोसळणार नाही पण बुंद से गयी वो हौद से नही आती हे सुद्धा त्यांना लक्षात ठेवावे लागेल. आपल्या तंबूचे कळस वारंवार का कापले जात आहे याचा विचार त्यांनी नक्कीच करावा. उमेदवारीच्या घोळात पराभवाची बीजे रोवली गेली होती हे विसरून चालणार नाही. विजयाला अनेक बाप असतात तर पराभव हा अनाथ असतो. निवडणूक जिंकण्याचा कोणताही हमखास फॅार्म्युला नाही, मतदारांना बस समझ लिए असे करून चालणार नसते.


राहिली बाब कॅांग्रेसची तर त्यांनी महाराष्ट्र, उत्तर प्रदेश, कर्नाटक आणि बिहारमध्ये या निवडणुकीत बहुतेक एकच जागा जिंकली आहे आणि एका पिसाने मोर होता येत नाही. एरवी ईव्हीएम ला दोष देत असतांनाच बॅलेट पेपरवर पण कॅांग्रेसने होलसेल भावात या निवडणुकीत अंडे दिले आहेत. त्यामुळे त्यांनी ‘एक ही मारा सॅालीड मारा’ या मानसिकतेतून बाहेर येणे गरजेचे आहे. नागपूर चा गड का आणि कसा सर केला हा त्यांच्यासाठी आदर्श पाठ आहे. अब की बार चार सौ पार चा नारा देणाऱ्या भाजपला त्यांनी लोकसभेत २४० जागा गाठतांना फेस आणला होता. त्यामुळे ‘अब की बारी, ॲड. अभिजित वंजारी’ हे कॅांग्रेस साठी प्राणवायुचे काम करेल यात शंका नाही.


थोडक्यात काय तर ही निवडणूक जरी पदवीधरांची असली तरी जवळपास सात आठ हजार मते रद्द ठरली ही एक शोकांतिका आहे. मतदारांना पुरेसे ज्ञान नसल्याने किंवा राजकीय पक्षांनी ही बाब गांभीर्याने न घेणे जय पराजयाचे कारण ठरू शकते. तसेच मतांचे हस्तांतरण आणि दुसऱ्या  क्रमांकाच्या मतांचे नियोजन किती महत्त्वाचे आहे हे या निवडणुकीत दिसून आले आहे. तर मतदानाचा टक्का सुशिक्षित मतदारांमध्ये पण साठ सत्तरीच्या आतच होता. महाराष्ट्रात या निवडणुकीत महाविकास आघाडीला ३/२ अशी बढत मिळाली असली तरी प्रमुख दोन्ही राजकीय पक्षांची कहीं खुशी कहीं गम अशी परिस्थिती आहे. 

————————————————

दिनांक २९ ॲाक्टोबर २०२६

मो. ९८२२९३९२८७

anilpawshekar159@gmail.com

————————————————

Tuesday, March 17, 2026

काव्या मारन आणि दि हंड्रेड लीग वाद

 @#😈😈😈😈😈😈😈😈#@

 काव्या मारन आणि दि हंड्रेड लीग वाद

       ✍️ डॅा अनिल पावशेकर ✍️

—————————————————

हैदराबाद सनराईझर्सच्या सर्वेसर्वा आणि को ओनर असलेल्या ३३ वर्षीय काव्या मारन सध्या वादाच्या भोवर्यात सापडल्या असून भारतीय जनता आणि क्रिकेट प्रेमींच्या रोषाला त्यांना सामोरे जावे लागत आहे. देशाची अस्मिता, जनभावना पायदळी तुडवत त्यांनी व्यवसायिकतेला प्राधान्य दिल्याने क्रिडा जगतात त्यांच्याविरूद्ध क्षोभ उसळला आहे. टी ट्वेंटी विश्वचषकाचे कवित्व नुकतेच संपले असून आयपीएल ची चाहूल लागली असतानाच काव्या मारनला पाक प्रेमाचा पान्हा फुटल्याने त्याचा प्रतिकूल परिणाम आयपीएल मध्ये तिच्या संघावर होण्याची चिन्हे दिसत आहेत. शिवाय सनराईझर्स हैदराबादचे ट्विटर हॅंडल सस्पेंड झाल्याने हा वाद लवकर मिटण्याची शक्यता वाटत नाही. 


झाले काय तर क्रिकेट आता केवळ एक खेळ राहिला नसून तो सोन्याची अंडी देणारी कोंबडी झाली आहे. आयपीएल याचे सर्वोत्तम उदाहरण आहे. यांत बड्या व्यावसायिकांनी धनराशी ओतल्याने त्याला ग्लॅमरस रूप आले आहे. मात्र असे असले तरीही आपल्या देशातील संघ मालकांना व्यवसायिकता टिकवून ठेवतांना देशाशी नाळ जोडून ठेवणे गरजेचे आहे आणि इथेच खरी गोम आहे. भारतीय खेळाडू विदेशी लीगमधून खेळत नाहीत. पण भारतीय मुळाचे संघमालक विदेशी लीग मध्ये त्यांच्या संघांना सहभागी करतात. अर्थातच यात वावगे काहीच नाही. पण असे करत असताना कोणत्या देशांचे खेळाडू त्यांच्या संघात सामील करून घ्यायचे यात तारतम्य बाळगणे जरूरी आहे आणि इथेच वादाची ठिणगी पडली आहे.


दी हंड्रेड लीगच्या ८ संघांपैकी आयपीएल संघातून प्रसवलेले मॅंचेस्टर सुपर जाएंट्स, एमआय लंडन, सदर्न ब्रेव्ह आणि सनराईझर्स लीड्स हे चार भारतीय मालकांचे संघ आहेत. या लीग साठी १२ मार्च २०२६ ला झालेल्या ॲाक्शन मध्ये काव्या मारनने सनराईझर्स लीड्स संघासाठी पाक खेळाडू अब्रार अहमदवर जवळपास दोन करोड चौतीस लाखांची बोली लावली. भारतीय संघमालक असूनही त्यांनी पाक खेळाडूवर बोली लावल्याने त्या क्रिकेट प्रेमींच्या रडारवर आल्या आणि वादाला तोंड फुटले. सतत भारता विरुद्ध भूमिका घेणाऱ्या पाकिस्तानी खेळाडूंवर दौलतजादा करताच भारतीय जनमानस खवळले आणि सोशल मिडियात बॅायकॅाट सनराईझर्सचा ट्रेंड चालू झाला.


खेळ आणि राजकारण यांची गल्लत करू नये हे कितीही सांगितले तरी देशभावनेचे काय हा प्रश्न उरतोच. ज्या पाक ने आपल्या देशावर १९४६-४७, १९६५, १९७१ आणि १९९९ अशी चार युद्ध लादली, अपरिमित जीवित आणि वित्तहानी झाली, २००८ मुंबई, २०१६ उरी, २०१९ पुलावामा आणि २०२५ पहलगाम असे दहशतवादी हल्ले केले, त्या हल्लेखोर देशाच्या खेळाडूंसाठी पायघड्या घालण्यात काय अर्थ आहे? सैन्याची अतोनात हानी, निरपराधांचे रक्त सांडवणार्या शत्रू देशाच्या खेळाडूंना भाव देणे कितपत योग्य आहे? केवळ व्यवसायिक फायद्यासाठी देशभावनेला तिलांजली देण्याचा नीचपणा सनराईझर्स कडून झाला आहे. भलेही यांत संघ प्रशिक्षक म्हणून न्यूझीलंडचा डॅनियल वेट्टोरी, काव्या मारन सोबत उपस्थित होता परंतु संघ मालकांपुढे, त्यांच्या आवडीनिवडी पुढे कोणाचेही चालत नसते.


बातमी तर अशी आहे की सनराईझर्सनी केवळ अब्रार अहमदच नव्हे तर उस्मान तारीक, फहीम अशरफ आणि सैम अयुब साठी पण फिल्डिंग लावली होती, त्यात अब्रार अहमद त्यांच्या गळाला लागला. या अब्रारच्या लीला काय वर्णाव्या, चॅम्पियन्स ट्रॅाफीत शुभमनला क्लीन बोल्ड करताच घुंगरू सेठ सारखी मान हलवत सेलिब्रेशन केले होते. तर आशिया चषकात साहबजादे फरहान, हॅरीस रौफने खेळभावना न दाखवता ॲापरेशन सिंदूरची खिल्ली उडवली होती. याच अब्रारने यापुर्वी एअर स्ट्राईक च्या पार्श्वभूमीवर भारतीय वायुसेना आणि विंग कमांडर अभिनंदन वर्धमान यांची थट्टा केली होती. तर एसीसी आणि पीसीबी अध्यक्ष मोहसीन नक्वी यांनी भारतीय संघाने त्यांच्या हस्ते आशिया चषक स्वीकारण्यास नकार देताच ते आशिया चषक स्वतःसोबत घेऊन गेले.


जनक्षोभ काय असतो याचा तडाखा केकेआर संघाला यापूर्वी बसला आहे. बांगलादेशमध्ये हिंदूंवर अत्याचार होत असताना केकेआर संघाने आयपीएल साठी बांगलादेशी मुस्तफिजूर रहमानला करारबद्ध केले होते. मात्र त्यांना आपली चूक कळली आणि त्यांनी मुस्तफिजूरला बाहेरचा रस्ता दाखवला. याच नाट्यात बांगलादेशने टी ट्वेंटी विश्वचषकावर बहिष्कार टाकला परंतु त्याचा काही परिणाम स्पर्धेवर झाला नाही. उलट बांगलादेश याप्रकरणी एकाकी पडला. भलेही त्याला पाक ने पाठिंबा दिला पण स्वतः पाक संघ स्पर्धेत सहभागी होऊन नामनिराळा राहिला. तसेही भारत पाक द्विपक्षीय मालिका २००८ पासून बंद आहे, केवळ आयसीसी स्पर्धांमध्ये दोन्ही संघांची गाठ पडते. क्रिकेट सामन्याला धर्मयुद्ध समजणाऱ्या आणि सातत्याने भारता विरुद्ध आतंकवादी कारवाया करणाऱ्या पाकिस्तानशी यामुळेच द्विपक्षीय क्रिकेट मालिका बंद असून आयपीएलची कवाडे पाक खेळाडूंना २००८ पासून बंद आहेत.


या प्रकरणी काव्या मारन यांनी खुलासा केला आहे की पाक खेळाडूंना निवडण्याचा निर्णय हा संघाची गरज, क्रिकेटींग मेरीट यावर आधारित आहे. तसेच दी हंड्रेड लीग ही भारतीय लीग नसल्याचे त्यांनी म्हटले आहे. यावर क्रिकेट महर्षी सुनिल गावसकर यांनी संतप्त प्रतिक्रिया दिली आहे. त्यांच्या मते पाक खेळाडूंना देण्यात येणाऱ्या पैशाचा उपयोग भारताविरूद्ध  होण्याची शक्यता असून यातून पुन्हा आपल्या सैनिकांचे,निरपराध नागरिकांना रक्त वाहणार. एखाद्या लीग चे विजेतेपद मिळवण्याची किंमत भारतीयांचे प्राण देऊन चुकवणार काय हा त्यांचा प्रश्न आहे. हाच पैसा आयुधं, शस्त्रे विकत घेऊन आपल्याच विरुद्ध वापरण्यात येत असेल तर हे कितपत योग्य आहे? सनराईझर्सचा पाक खेळाडूं प्रतीचा स्नेह   क्रिकेटवर अतोनात प्रेम करणाऱ्या चाहत्यांच्या जखमांवर मीठ चोळणारा आहे. क्रिकेट, क्रिकेटपटू, आयपीएल संघ, त्यांचे संघ मालक यापेक्षा इथल्या जनतेचे, चाहत्यांचे देशप्रेम सर्वतोपरी आहे आणि याचा मान राखला जावा हे काव्या मारन, सनराईझर्सला कळायला हवे.

—————————————————

दिनांक १७ मार्च २०२६

मो. ९८२२९३९२८७

anilpawshekar159@gmail.com

—————————————————

Monday, March 9, 2026

टीम इंडिया विश्वविजेता

 @#😈😈😈😈😈😈😈😈#@

          टीम इंडिया विश्वविजेता

       ✍️ डॅा अनिल पावशेकर ✍️

—————————————————

२०२६ टी ट्वेंटी विश्वचषक अंतिम सामन्यात टीम इंडियाने एकतर्फी सामन्यात न्यूझीलंडचा दारुण पराभव केला आहे. स्टेडियमवर भारतीय प्रेक्षकांना गप्प करण्याच्या वल्गना करणाऱ्या इंग्लंड आणि न्यूझीलंड या दोन्ही संघाच्या कर्णधारांचे दात टीम इंडियाने आपल्या दणदणीत कामगिरीने त्यांच्याच घशात घातले आहेत. इंग्रजीत एक म्हण आहे, देअर आर नॅाट बॅड सोल्जर्स, देअर आर बॅड जनरल्स. म्हणण्याचे तात्पर्य की विश्वचषकाचा अंतिम सामना असताना किवी कर्णधार सॅंटनरने कर्णधार पदाच्या भिकार कामगिरीने त्यांच्या संघाचा बट्ट्याबोळ केला आहे. उत्कृष्ट खेळाडूंचा भरणा असलेल्या किवी संघाचा सॅटनरने चुकीचे निर्णय घेतल्याने फायनलला पाय खोलात गेला आहे.


झाले काय तर फायनलची पीच सुद्धा वानखेडे सारखी बाऊंस आणि पेस असलेली होती. त्यातही फायनलला पाठलाग करणाऱ्या संघावर दडपण असते. अशा परिस्थितीत टॅास जिंकून पहिले फलंदाजी करणे शहाणपणाचे होते. सोबतच सेमिफायनलला दणक्यात अडीचशे धावा करणाऱ्या टीम इंडियाच्या हाती सॅटनरने आयते कोलीत दिले. या संधीचा भारतीय संघाने पुरेपूर फायदा घेतला. खरेतर ओपनिंगला समोर ॲाफ स्पिनर आला की अभिषेक चाचपडतो. मात्र या सामन्यात त्याने बऱ्यापैकी संयम दाखवला. पहिला ओव्हर मॅट हेन्री तर दुसरा ग्लेन फिलिप्स ने उत्तम टाकला होता. या दोन षटकात केवळ १२ धावा निघाल्या होत्या. मॅट हेन्रीची लाईन लेंथ तर फिलिप्सच्या ॲक्युरसीने आपले सलामीवीर थबकले होती. प्रेशर संजू अभिषेक वर असताना सॅटनरने विनाकारक गोलंदाजीत बेक्कार बदल केले आणि टीम इंडियासाठी फ्लड गेट्स उघडले. 


हेन्रीच्या जागी डफी येताच दोन्ही सलामीवीरांनी न्यूझीलंडची डफली वाजवने सुरू केले. फॅार्म साठी झगडणार्या अभिषेकने संजू सोबत तुफानी खेळी केली. या दोघांच्या झंजावातात बिचारा लॅाकी फर्ग्युसन सापडला. पुन्हा एकदा सॅटनरने मॅट हेन्रीला पाचारण केले परंतु तोपर्यंत पुलाखालून बरेच पाणी वाहून गेले होते. हेन्री फलंदाजांना बाद करण्यापेक्षा मार कसा कमी पडेल यासाठी वाईड गोलंदाजी करत होता, शेवटी तो वाईडग्रस्त झाला पण काही केल्या त्याला सलामीवीरांनी दाद दिली नाही. अभिषेक अर्धशतकी खेळी करून परतला पण न्यूझीलंड चे दु:ख काही कमी झाले नव्हते. येणारा इशान त्याच्यापेक्षा तिखट निघाला. त्याने संजूसोबत ४८ चेंडूत १०५ धावांची भागीदारी करत अडीचशेचा पाया रचला.


पहिले फलंदाजी करण्याचे स्वातंत्र्य, फलंदाजीला साजेशी खेळपट्टी आणि दुर्दम्य इच्छाशक्तीच्या भरवश्यावर भारतीय फलंदाजांनी किवी गोलंदाजांचा फडशा पाडला. विशेषत: संजू सॅमसने तर कहर केला. विंडीज, इंग्लंड पाठोपाठ त्याने फायनलला शतकाचा विचार न करता, वैयक्तिक धावसंख्येला महत्त्व न देता जबरदस्त फटकेबाजी करत तिन्ही सामन्यात लाजवाब खेळी केल्या. यापूर्वी विराट जी स्ट्रेंथ, स्थिरता आणि डावाला आकार द्यायचा, तेच काम संजू सलामीला येऊन करत आहे. त्याने गेल्या पाच डावात जवळपास सव्वातीनशे धावा काढल्या. सामन्याच्या १६ व्या षटकात निशमने संजू इशान आणि सूर्याला बाद करत सामन्यात थोडंफार थ्रिल आणलं होतं परंतु शेवटी दुबेने अवघ्या आठ चेंडूत २९ धावा वसूल करून हिशोब चुकता केला.


फायनलला अडीचशे धावांचे टार्गेट कधीच सोपे नसते. त्यातही त्यांची मुख्य मदार सेफर्ट आणि ॲलन या जोडीवर होती. या दोघांनी सेमीफायनलला द.आफ्रिकेला तोंड दाबून बुक्क्याचा मार दिला होता. मात्र इथे परिस्थिती वेगळी होती. जवळपास तेराच्या स्ट्राईक रेटवर धावा करणे अवघड होते. शिवाय बुमराहचे चार ओव्हर म्हणजे निव्वळ सासुरवास, ना धावा निघतात, ना मोकळे खेळता येत ना विकेट वाचवता येते. बुमराह यायच्या अगोदर इतर गोलंदाजांना टार्गेट करताना बरेचदा अर्शदीप पांड्या किंवा अक्षर बळी टिपतो. त्यातही तुरळक अपवाद वगळता ग्राऊंड फिल्डिंग, कॅचींग मध्ये सुधारणा झाल्याने प्रतिस्पर्धी फलंदाजांची नाकाबंदी झालेली असते.


धोकादायक ॲलनला जीवदान मिळाले परंतु तो त्याचा फायदा घेऊ शकला नाही तर रचिन रविंद्रला बुमराहने लिलया फसवले. सेम टू सेम सेमिफायनलला जसे हॅरी ब्रुकला चकवले होते. हे दोन बळी जाताच किवी संघ बॅकफूटवर आला तो कायमचाच. यानंतर ते सामन्यातून जवळपास बेदखल झाले होते. टीम सेफर्टने थोडाफार प्रतिकार केला परंतु त्याचा फारसा उपयोग झाला नाही. न्यूझीलंड खेळाडू केंव्हाचेच मनाने पराभूत झाले होते. केवळ सामना संपण्याची औपचारिकता बाकी होती ती बुमराहने पूर्ण केली.


थोडक्यात काय तर जगज्जेतेपदात संजूच्या सलामीच्या खेळींनी प्रमुख भूमिका बजावली. तर त्याला तोलामोलाची साथ दिली इशानने. खरेतर हे दोन्ही खेळाडू या संघात फर्स्ट प्रिफरंस नव्हते परंतु या दोघांनीही आपली निवड सार्थ ठरवली. तर फिनिशिंग टच दिले तिलक आणि दुबे ने. दुबेच्या छोटेखानी पण उपयुक्त खेळी कौतुकास्पद आहेत. हार्दिक पांड्या भलेही फलंदाजीत फारसा चमकला नाही परंतु ती कसर त्याने गोलंदाजीत भरून काढली. अक्षर पटेल गोलंदाजी, क्षेत्ररक्षणात नाव कमावून गेला पण वरूणला मात्र अखेरपर्यंत सूर गवसला नाही. आईसींग ॲान दी केक होता बुमराह. 


त्याचे स्लोअर वन, धारदार यॅार्कर फलंदाजांसाठी अगम्य होते. हेटमायर, रोस्टन चेस, हॅरी ब्रुक आणि रचिन रविंद्र या दिग्गज फलंदाजांना त्याने सहज फसवले. या चौघांनाही बाद झाल्यापेक्षा फसवल्या गेल्याचे दुःख असेल. सामना कुठलाही असो, प्रतिस्पर्धी संघ , फलंदाज कोणताही असो, सगळ्यावर रामबाण इलाज एकच, तो म्हणजे बुमराह. कोणत्याही कर्णधाराला हवाहवासा वाटणारा बुमराह टीम इंडियासाठी ‘हारे का सहारा, बुमराह हमारा’ आहे. यासोबतच सूर्या फलंदाजीत फारसा चमकला नसला तरीही त्याचे काही निर्णय, मैदानावरील सहज वावर आणि सांघिक कामगिरीने त्याची कर्णधारपदाची खुर्ची शाबूत राहील यात वाद नाही. एकंदरीत हे विजेतेपद एकट्या दुकट्या खेळाडूच्या भरवश्यावर नव्हे तर ते सांघिक कामगिरीचे फळ होय!

—————————————————

दिनांक ०९ मार्च २०२६

मो. ९८२२९३९२८७

anilpawshekar169@gmail.com

—————————————————

Friday, March 6, 2026

भारतीय संघाची सांघिक कामगिरी

 

भारतीय संघाची सांघिक कामगिरी 
✍️ डॅा अनिल पावशेकर ✍️
————————————————-
मुंबईच्या वानखेडे स्टेडिअमवर झालेल्या दुसऱ्या उपांत्य सामन्यात टीम इंडियाने इंग्लंडचा थरारक पराभव करत अंतिम फेरीत धडक मारली आहे. अगदी पहिल्या षटकापासून उत्सुकता आणि थरार याचा अनुभव आलेल्या या लढतीत संयम आणि कॅामन सेन्स वापरत टीम इंडियाने इंग्लंडला चीत केले आहे. पहिले दे दणादण फलंदाजी करणाऱ्या टीम इंडियाला सेम टू सेम दणका देत इंग्लंडने भारतीय गोलंदाजांच्या तोंडाला फेस आणला होता. मात्र पुन्हा एकदा ॲाल आईज ॲान बुमराह कडे वळल्या आणि त्याने अकेला बुमराह क्या करेगा हे जगाला दाखवून दिले. या हाय व्होल्टेज सामन्यात जेवढी मर्दुमकी फलंदाजांनी गाजवली त्याच तोडीचे क्षेत्ररक्षण करत टीम इंडियाने बाजी मारली आहे. बुमराहने टिच्चून केलेले शेवटचे दोन षटक आणि अक्षरचे तीन झेल हे दोन्ही संघातील मुख्य विजयी फरक ठरले.

झाले काय तर वानखेडेची खेळपट्टी म्हणजे रूपानं देखणी, रंगानं चिकनी. फलंदाजांसाठी तर तू पीच बडी है मस्त मस्त, तर गोलंदाजांसाठी माहेरची साडी, संपूर्ण सामनाभर रडारड. मग फलंदाज फायदा तर घेणारच. सध्याचा संजूचा फॅार्म आणि विकेटची साथ पाहता त्याच्यासाठी आधीच उल्हास त्यात फाल्गुन मास झाले. तसेही लंघन, उपवास केले की शरीर, मन शुद्ध होते आणि भूक जोमाने लागते. संजूला स्पर्धेच्या सुरवातीला बेंचवर बसवल्याने त्याला सामन्यांचा उपवास घडल्याने तो सध्या गोलंदाजांना कच्चा खात आहे. त्याला हॅरी ब्रुकने जीवदान देत स्वतःच्या पायावर धोंडा पाडून घेतला. संजूने लावलेल्या ठिणगीचा इशान, दुबे, पांड्या आणि तिलकने वणवा केला आणि इंग्लंडचे गोलंदाजी जंगल त्यात बेचिराख झाले.

सामन्याची खरी मजा उत्तरार्धात आली. ईट का जवाब पत्थरसे काय असते हे इंग्लंडने दाखवून दिले. सुसाट निघालेल्या इंग्लंडला पहिला ब्रेक लावला तो पांड्याने. पीटर सॅाल्ट बाद होताच बुमराहने भाजल्या तव्यावर हॅरी ब्रुकला स्लोअर वन वर फसवले. २०२३ फायनलला जसा रोहीतचा झेल ट्रॅव्हिस हेड ने पकडला, तसंच अक्षरने एक्स्ट्रा कव्हरला जवळपास २० यार्ड उलटे धावत जाऊन हॅरी ब्रुकला झेलबाद केले. अक्षरची ती धाव, तो जीगर, ते डेडीकेशन सामन्याचा टेम्पो सेट करून गेला. उंच उंच टोलवणार्या इंग्लंडला आपला संघ इंच इंच टक्कर देऊ लागला होता. मात्र पांड्या, बुमराहने निर्माण केलेला दबाव वरूण, अक्षर कायम राखू शकले नाहीत. टप्पा, गुगली आणि वेग ही वरूणची आयुधं, मात्र गेल्या चार सामन्यात ती प्रतिस्पर्धी फलंदाजांनी निष्प्रभ केलेली आहे.

भलेही वरूण आणि अक्षरने एक एक बळी मिळवला परंतु ते षटकार रोखू शकले नाहीत, धावगतीला वेसण घालू शकले नाहीत. जेकब बॅथलच्या झंझावातापुढे अडीचशे चे टार्गेट खुजे वाटू लागले होते. भारतीय गोटात चिंतेचे वातावरण होते. मात्र समाधानाची बाब म्हणजे आपल्या कडे बुमराहची षटके बाकी होते. ती कधी कशी वापरायची हा मोठा यक्षप्रश्न होता आणि इथेच सूर्याच्या कर्णधार पदाची कसोटी होती. तसेही जेकब जॅक्स जोडीने टीम इंडियाच्या तोंडचे पाणी पळवत १४ व्या षटकात ४ बाद १७२ गाठले होते. मागील सामन्यातून शहाणपण शिकत अर्शदिपने चौदाव्या षटकात वाईड लाईन पकडली आणि तिच टीम इंडिया साठी लाईफलाईन ठरली. विल जॅक्सने अर्शदिपच्या शेवटच्या चेंडूंवर षटकार मारण्याचा प्रयत्न केला आणि तिथेच भारतीय संघाच्या विजयासाठी आशेचा किरण उजाडला. 

२०२४ च्या अंतिम सामन्यात सूर्याने मिलरचा झेल घेतांना जे कौशल्य, जी जिद्द, जी समयसूचकता दाखवली, त्यापेक्षा दहापट कला अक्षरने दाखवली. काय नव्हतं त्या झेलामागे, फिजिक्स, केमिस्ट्री, बायोलॅाजी सोबतच मनोविज्ञान पण होतं. उंचावरून डिप होणाऱ्या चेंडूंवर हॅंड आय कॅार्डीनेशन ठेवणं, मैदानातून बाऊंड्रीकडे धावतांना सेंट्रीफ्युगल फोर्स, वाकून झेल घेतांना ग्रॅव्हिटेशनल फोर्सला कव्हर करणं, सोबतच वक्र रेषेत धावतांना फ्रिक्शन झिरो झाले तर बंडी ऊलार होण्याची भीती! या सर्वांवर मात करून बॅलन्स राखत चेंडू बाऊंड्रीच्या आत दुबे कडे फेकणं, निव्वळ अप्रतिम, अद्वितीय, आकर्षक आणि अवर्णनीय! काय ते ॲड्रीनॅलीन रश असेल, ह्रुदयाची धडधड, वरखाली होणारा श्वास, मनाचा थरकाप, शरीराची घामाघूम, मेंटल अवेअरनेस, फोकस, एनर्जी आणि वाढलेली स्ट्रेंथ! भारत इंग्लंड युद्धात बाऊंड्रीवरची ही चकमक पाहण्यासारखी होती.

यांत शिवम दुबेचे पण कौतुक करावे लागेल. एरवी तांडव न्रुत्याशी निगडीत हा शिवम यावेळी मंद स्मित करत जणुकाही अक्षरला म्हणत होता, भिऊ नको मी तुझ्या शेजारी उभा आहे. अगदी शांत चित्ताने दुबेने झेल पकडत आपल्या आशा जीवंत ठेवल्या. या अविश्वसनीय झेलाने सूर्याची कर्णधार पदाची ठाकूरकी कायम राहिली, अभिषेक, वरूणचे अपयश झाकले गेले, गोलंदाजी ची लक्तरे विसरल्या गेली, १४० करोड जनतेत हर्षोल्लास निर्माण झाला, जॅक्स जेकब जोडीची ३९ चेंडूत ७७ धावांची भागीदारी संपुष्टात आली, भारतीय संघाला विजयासाठी बुस्टर डोझ मिळाला, कॅचेस विन मॅचेस याचे जीवंत उदाहरण पहायला मिळाले. विल जॅक्स बाद होऊनही आपले संकट टळले नव्हते, कारण मैदानात इंग्लंड कर्णधार सॅम करनने बाजू लावून धरली होती. लंडन ब्रिज इज फॅालिंग डाऊन होत असतानांही बेथेल करन जोडीने वेगवान अर्धशतकी भागीदारी करत सामन्याचा रोमांच वाढवला होता.

इंग्लंडने अडीचशेच्या डोंगराचा पाठलाग करताना थोडाफार उंचवटा बाकी ठेवला होता. जेकब बेथम शांत डोक्याने रक्तहीन क्रांती करत होता. शेवटचे अस्त्र म्हणजे सूर्याकडे बुमराहचे एक षटक बाकी होते. डेथ ओव्हर्स मध्ये अक्षर किंवा हार्दिक ला बुमराहच्या पहिले आणणे जोखमीचे होते. अखेर १८ व्या षटकात बुमराहने चेंडू हातात घेताच अवघ्या देशाने सुटकेचा नि:श्वास टाकला. बुमराहने चेंज ॲाफ पेस, स्ट्रेट लाईन, यॅार्कर टाकल्याने इंग्लंडचे फलंदाज मवाळ झाले आणि त्या षटकात फक्त सहा धावा निघाल्या. यानंतर कमाल केली ती कुंगफू पांड्याने. १९ व्या षटकात षटकार खाऊनही त्याने सॅम करनला बाऊंड्रीवर तिलकद्वारे झेलबाद केले. २०२४ फायनलला पांड्याने असेच मिलरला बाद केले होते.

१९ व्या पांड्याच्या षटकांत केवळ ९ धावा निघाल्याने अंतिम षटकात ३० धावांचे टार्गेट उरले होते. अक्षरचे एक षटक बाकी होते पण ती जोखीम घेणे म्हणजे आ बैल मुझे मार होते. अखेर ही शिवधनुष्य शिवम दुबे ने उचलले. २० व्या षटकात पहिल्याच चेंडूंवर जेकबने लॅांग ॲाफ्लाईट फटका हाणत दुसरी धाव घेण्याचा प्रयत्न केला. परंतु तिथे क्षेत्ररक्षक होता फिट ॲन्ड फाईन पांड्या. त्याने क्षणाचाही विलंब न लावता रॅाकेट थ्रो करत जेकबला धावबाद केले. जेकब जमिनीवर लोळताच इंग्लिश संघाचा डोलारा भुईसपाट झाला. वानखेडे मैदानावर आसमंत आनंदात न्हाऊन निघाला, जेकब बाद होताच देशव्यापी धडधड सुखावली, टीम इंडियाची वाटचाल अहमदाबादकडे तर इंग्लिश संघ घरवापसी साठी कामाला लागला. 

हे केवळ शारीरिक द्वंद्व नव्हते तर मानसिक कणखरतेचा, नर्व्हचा इथे कस लागला. संजू, पांड्याचा झेल सोडणे आणि क्षेत्ररक्षणातली ढिलाई इंग्लिश संघाच्या मुळावर आली. कर्णधार म्हणून सूर्याचे कौतुक करावे लागेल. दुबेला चवथ्या क्रमांकावर पाठवतांना लेफ्ट राईट कॅाम्बिनेशन सोबत स्पिनचा प्रभाव कमी करणे, बुमराह पांड्याचा योग्य वापर करणे, बाऊंड्रीवर अक्षर पांड्या तिलक ची तैनाती करणे आदी निर्णय टीम इंडियाच्या पथ्यावर पडले. गोलंदाजांना उठता लाथ बसता बुक्की मिळत असतानाही आपल्या क्षेत्ररक्षकांनी जीव ओतून सामना आपल्या बाजूला फिरवला. फलंदाजीच्या वाहत्या गंगेत सगळे हात धुवत असताना अभिषेक मात्र कमनशिबी ठरला. अभिषेक संघासाठी ॲसेट नसून लायबलिटी ठरत आहे. संघासाठी ही एक चिंतेची बाब आहे. फायनल पुर्वी टी ट्वेंटीतील नंबर वन बॅटर आणि बॅालर अभिषेक, वरूण आपल्या फॅार्मसाठी झगडत आहेत. संघातील इतर खेळाडूंच्या कामगिरीने हे दोघेही झाकून जात आहे, मात्र फायनलला यांना सूर गवसणे गरजेचे आहे. या विजयाचे श्रेय जाते टीम इंडियाच्या सांघिक कामगिरीला. त्यातही संजूची फलंदाजी, बुमराह ची गोलंदाजी, अक्षरचे झेल आणि सूर्याचे नेतृत्व उठून दिसते. 
———————————————
दिनांक ०६ मार्च २०२६
मो. ९८२२९३९२८७

Monday, March 2, 2026

इस शाम ऐ संजू का क्या कहना!

 @#😈😈😈😈😈😈😈😈#@

    इस शाम ऐ संजू का क्या कहना!

       ✍️ डॅा अनिल पावशेकर ✍️

————————————————

कोलकाताच्या ईडन गार्डन मैदानावर झालेल्या सुपर ऐट च्या अंतिम लढतीत टीम इंडियाने विंडीजचा थरारक पराभव करत उपांत्य फेरीत धडक मारली आहे. अत्यंत चुरशीच्या या सामन्यात संजू सॅमसनने लाईफटाईम झुंजार खेळी करत विंडीजला नमवले आहे. अभिषेक, ईशान आणि सूर्या सारखे दिग्गज अल्पावधीतच माघारी परतले तरी संजूने द्रुढनिश्चयी खेळी करत टीम इंडियाचे सेमीफायनलचे तिकीट कन्फर्म केले आहे. संघात नियमितपणे इनकमिंग आऊटगोईंग करण्यात येणाऱ्या संजूने अखेर आपली उपयुक्तता सिद्ध करून दाखविली आहे. या विजयाने टीम इंडियाची सेमीफीयनलला इंग्लंड सोबत गाठ पडणार आहे.


झाले काय तर ही लढत जवळपास क्वार्टर फायनलची होती. इथे चुकीला माफी नव्हती. डू ॲार डाय परिस्थिती असताना ही लढत दोन्ही संघांसाठी जीवन मरणाचा प्रश्न होता. त्यातच टी ट्वेंटी आणि विंडीजचा संघ म्हणजे डेडली कॅाम्बिनेशन. त्यांचे फलंदाज म्हणजे निव्वळ रॅा पॅावर आणि बेधडक. वेड्याच्या अंगात दहा हत्तींचे बळ असतात असे म्हणतात. याबाबतीत विंडीजच्या फलंदाजांना डबल वेडे म्हणावे लागेल आणि आयसीसीने ताकदीसाठी हॅार्स पॅावर ऐवजी विंडीज पॅावर ही दुरुस्ती करावी असे वाटते. सध्याचे त्यांचे फलंदाज ज्या ताकदीने फटके मारतात, त्यासाठी पंधरा क्षेत्ररक्षक सुद्धा कमी पडतात. अंगावरचा मच्छर आपण ज्या हळुवारपणे मारतो, तितक्याच सहजतेने ते लांबलचक, उत्तुंग षटकार मारतात. 


या मैदानावर प्रथम फलंदाजी करणाऱ्या संघाने अनेकदा बाजी मारली असल्याने आपला पहिले गोलंदाजी करण्याचा निर्णय चुकला की काय असे वाटत होते. कारण १८० धावां तिथे विजयी स्कोअर ठरत होता. त्यातच आपला ओपनिंगचा झिंगाचिका, अभिषेकचा बेभरवश्याचा फॅार्म. परंतु उत्तरार्धात ड्यू फॅक्टर डोक्यात असल्याने त्याचा फायदा होणार होता. विंडीजचा प्रारंभ दणदणीत नव्हता तरी धडधड वाढवणारा नक्कीच होता. एकवेळ सापाचे मुंडके छाटल्यावर त्याची बॅाडी शेपूट वळवळणार नाही परंतु फलंदाजीत विंडीजचे शेपूट काय करू शकते हे त्यांनी द. आफ्रिकेविरूद्ध दाखवून दिले होते. आजकालचे फलंदाज निव्वळ वेगाला भीत नाही, भीक घालत नाही. म्हणूनच गोलंदाजीतील विविधता काम करते. मग ते चेंज ॲाफ पेस, पेस ॲाफ असो किंवा वाईड यॅार्कर वगैरे वगैरे.


आपल्या वेगवान आक्रमणात बुमराहने निराश केले नाही पण पांड्या, अर्शदिपला मार बसल्याशिवाय ते सुधरत नाही. अर्शदिपने तिसऱ्या षटकात मार खाताच वाईड लाईन पकडली आणि अब्रू राखली. बाकी फिरकीत वरूणची जादू एकतर फिकी पडू लागली किंवा त्याची गोलंदाजी विरोधी गोलंदाजांनी डी कोड केली असावी. तरीही भारतीय गोलंदाजी ॲाक्सिजनवर आली की आपल्याला बुमराह शिवाय पर्याय नाही आणि हे त्याने कालच्या सामन्यात दाखवून दिले. बुमराह नसला की इतर गोलंदाज दात नख नसलेले वाघ सिंह होतात. नशीब समजा हेटमासर लवकर गारद झाला अन्यथा बाऊंड्री लाईन काही मीटर वाढवण्याशिवाय बीसीसीआय कडे पर्याय उरला नसता. बुमराहच्या बाराव्या षटकार विंडीजचे दोन फलंदाज बाद झाले नसते तर त्यांनी विसाव्या षटका पर्यंत टीम इंडिया चे तेरावे उरकून टाकले असते.


उत्तरार्धात आपली फलंदाजी म्हणजे केवळ जस्टिस फॅार संजू शो होता. टीम इंडियातील संजूला संधी हा अन्याय या शब्दाचा पर्यायवाची शब्द होऊ शकतो इतक्या वेळा तो आतबाहेर झाला आहे. टॅाप ॲार्डरची त्रिमुर्ती कोसळताच संजू सॅमसनचा स्वामी संजू झाला. या सामन्यात जणुकाही त्याच्या शरीर मनाचा विराट कोहलीने ताबा घेतला आहे असे वाटत होते. विराटसारखा द्रुढनिश्चय, चेस माईंडसेट आणि मुख्य म्हणजे फुट मूव्हमेंट. कधी बॅकफुट कधी फ्रंटफूट तर कधी ॲाफ, ॲान, लेग ला हलकेच फूट मूव्हमेंट करत त्याने कोणत्याही गोलंदाजाला सेटल होऊ दिले नाही, तर त्याच्यावर हुकूमत गाजवली. कुठलेही ॲग्रेशन नाही की मुठ आवळणे नाही की दातओठ खाणे नाही. सिंप्लीसिटी ॲट इट्स बेस्ट काय असते हे संजूच्या कालच्या खेळीत दिसून आले. संपूर्ण सामना म्हणजेच तब्बल ४० षटके पॅड लावून राहतांना त्याने दाखवलेली जिद्द, संयम, मॅच अवेअरनेस नक्कीच कौतुकास्पद आहे.


थोडक्यात काय तर कालचा सामना म्हणजे गोलंदाजीत बुमराह आणि फलंदाजीत संजू सॅमसन! खरेतर विंडीजला २०/३० धावा कमी पडल्या. शिवाय पॅावर प्ले मध्ये स्कोअर पुरेसा नव्हता. ओपनिंग जरी चांगली झाली तरी मधात बुमराहने दोन विकेट घेत स्पिड ब्रेकर लावले. जर स्कोअर २०० वर गेला असता तर आपल्या फलंदाजांची दमछाक झाली असती. अभिषेकचे अपयश येणाऱ्या फलंदाजांवर दबाव वाढवून जाते, त्यातच इशानला सूर्यग्रहण लागले तर फलंदाजी कोण सांभाळणार? पुढच्या सामन्यात पुन्हा एकदा संजूच उभा राहणार काय? तसेच क्षेत्ररक्षणातली बोंबाबोंब कशी सुधारणार हा खरा प्रश्न आहे. भलेही अभिषेक ज्या सामन्यात झेल सोडतो तो सामना आपण हमखास जिंकतो पण काळ सोकावतो आहे. आपल्या फलंदाजांना विंडीज क्षेत्ररक्षकांनी झेल सोडून रिटर्न गिफ्ट जरूर दिले परंतु पुढील सामन्यात हे अंगावर येऊ शकते. म्हणूनच टीम इंडिया जरी सेमीफायनलला पोहचली असली तरीही गोलंदाजी, फलंदाजी आणि क्षेत्ररक्षण या तिन्ही क्षेत्रात भारताला नट बोल्ट कसून ठेवावे लागेल.

————————————————

दिनांक ०२ मार्च २०२६

मो. ९८२२९३९२८७

anilpawshekar159@gmail.com

————————————————

Monday, February 16, 2026

कैसा हराया!

 @#😈😈😈😈😈😈😈😈#@

                 कैसा हराया!

      ✍️ डॅा अनिल पावशेकर ✍️

————————————————-

महाशिवरात्रीच्या पावन पर्वावर ईशान किशनने लंकेत पाकविरूद्ध फलंदाजीत तांडव न्रुत्य करत आपल्या संघाला विजयी केले आहे. साखळी सामन्यात सलग तीन लढती जिंकून टीम इंडियाने सुपर ऐट मध्ये ऐटीत प्रवेश केला आहे. तर पाक संघाला आगेकूच करण्यासाठी नामिबिया संघाविरूद्ध विजय मिळवणे गरजेचे झाले आहे. सुपर संडेला झालेल्या पाकविरूद्धच्या लढतीत भारतीय संघाची फलंदाजीतील रणनिती आणि गोलंदाजीतली अचूकता ही या विजयाची सुत्री असून पाक कर्णधाराचे काही अनाकलनीय निर्णय भारतीय संघाच्या पथ्यावर पडल्याचे दिसून येत आहे.


झाले काय तर पारंपरिक प्रतिस्पर्धी पाकविरूद्ध लढत ही या विश्वचषकाची सर्वात मोठी बातमी होती. त्यातच पाक संघाने स्पर्धेपुर्वी या सामन्यात बहिष्काराचा राग आवळला होता. मात्र जगभरात होणारी नामुष्की आणि आर्थिक रट्टा बसण्याच्या भितीने त्यांनी लाजत मुरडत का होईना खेळायला होकार दिला. ते तसाही देणारच होते कारण बेगर्स हॅव नो चॅाईस हे त्यांच्या ध्यानात आले होते. तिकडे बांगलादेशने पाकच्या नादी लागून आपले नुकसान करून घेतले होते. खरेतर १९७१ ला भारताने पाक बांगलादेशचे हेंडूक सोडवून बांगलादेशवर अनंत उपकार केले होते पण बांगलादेश उपकाराला जागला नाही. तो दगाबाज पाक च्या नादी लागून स्वतःचे नुकसान करून बसला. मात्र पाक ला वठणीवर आणण्यासाठी आयसीसीला फारसा वेळ लागला नाही.


सलमान आघा चा पहिले गोलंदाजीचा निर्णय योग्य नव्हता कारण प्रेमदासावर पहिले फलंदाजी करणाऱ्या संघाचे जिंकण्याचे प्रमाण जास्त आहे. तिथे एकतर या मैदानाच्या सीमारेषा मोठ्या, त्यात स्लो विकेटमुळे फलंदाजांचा कस लागणार हे स्पष्ट होते. सोबतच पाक कडे अर्धा डझन स्पिनर्स असल्याने ते निश्चिंत होते. प्रारंभीच अभिषेक बाद झाल्याने दडपण आले होते परंतु ईशानने शांत डोक्याने पाक गोलंदाजी फोडून काढत दबाव पाकवर परतवला. ईशान भलेही ख्रिस गेल सारखा आडदांड खेळाडू नाही तरीही त्याचे टायमिंग आणि भन्नाट बॅट स्पिडने तो सीमारेषा सहज ओलांडतो. ईशान ४० चेंडूत ७७ धावांची खेळी सामन्याचा टर्निंग पॉइंट ठरला. 


ईशान बाद होताच भारतीय फलंदाज बुलेट ट्रेन वरून झुकझुक गाडीवर आले. मग तो तिलक वर्मा असो की सूर्या. या दोघांनाही विस्तारलेले क्षेत्ररक्षण आणि पाक फिरकीने जखडून ठेवले होते. ईशान असताना दोनशेचे स्वप्न पाहणाऱ्या संघाला पावणे दोनशेत समाधान मानावे लागले. खरेतर सामन्यापुर्वी पाकच्या उस्मान तारीक या लगोरी छाप गोलंदाजा बाबत बराच धुराळा उडाला होता पण त्याला आक्रमणाला उशीरा आणण्यात आले. तसेही त्याची आणि सूर्याची जुगलबंदी पहायला मजा आली. ना उस्मान चेंडू टाकायला घाई करत होता ना सूर्या डीप क्रिझ मध्ये स्ट्रोक साठी घाई करत होता.


अखेर या द्वंदात उस्मानने बाजी मारली. त्याने १९ व्या षटकात अवघ्या ४ धावा देत सूर्याचा बळी घेतला. तोपर्यंत शिवम दुबेने आपल्या लॅांग लिवरने कमाल दाखवली होती. अखेरच्या षटकात दुबे रिंकू जोडीने शाहीन आफ्रिदीला चोपत धावसंख्या १७५ वर पोहोचवली. वास्तविकत: सामन्याच्या पहिल्या सत्रात विकेट निश्चितच स्लो असल्याने त्याचा फायदा पाक ला झाला. परंतु सॅम अयुब आणि उस्मान तारीक वगळता इतर गोलंदाजांनी टिच्चून गोलंदाजी केली नाही. त्यांचा भरवश्याचा घुंगरू सेठ अर्थातच अब्रार अहमदला सूर न गवसल्याने त्याला त्याची आवडती मान हलवण्याची संधी या सामन्यात मिळाली नाही.


पाक ची गोलंदाजी थोडीफार दखल घेण्यालायक जरूर आहे परंतु फलंदाजी निव्वळ कचकड्याची. त्यातही पावणे दोनशेचा पाठलाग आणि भारताविरूद्ध सतत हरण्याचा इतिहास यामुळे पाकच्या तंबूत खळबळ माजली होती आणि त्याचेच रूपांतर मैदानात दिसले. आपल्या साठी जमेची बाब म्हणजे अक्षर, वरूण, कुलदीप या त्रिकुटा सोबत बुमराह पांड्याची गोलंदाजी म्हणजे सोने पे सुहागा. पांड्या आणि अक्षर म्हणजे अंडर इस्टिमेटेट गोलंदाज,,मात्र हमखास रिझल्ट देणारे आणि झालेही तसेच. पांड्याच्या हार्ड, शॅार्ट लेंथने साहीबजादा फरहानचे फिल्म बनवण्याचे स्वप्न उध्वस्त झाले तर सॅम अयुब आणि कर्णधार सलमान आघाला गुंडाळण्यात बुमराहला फारसे कष्ट पडले नाही.


पाक कडून एकमेव फलंदाज उस्मान खान ने प्रतिहल्ला करत सामन्यात धुगधुगी निर्माण करण्याचा प्रयत्न केला परंतु एका पिसा ने मोर होता येत नाही. तो बाद होताच पाकच्या उरल्या सुरल्या अपेक्षा संपुष्टात आल्या. बाबर आझम हा त्यांच्यासाठी पांढरा हत्ती ठरतोय. असून अडचण नसून खोळंबा अशी त्याची स्थिती आहे. बाबर आझमचे साम्राज्य कधीचेच लयाला गेले आहे. त्याने शेवटची मॅच विनिंग खेळी केंव्हा केली हे आठवत सुद्धा नाही. थोडक्यात काय तर पाक साठी बाबर आझम म्हणजे “कारवां चला गया गुबार देखते रहे” असे आहे. पाकच्या जखमेवर मीठ चोळण्यासाठी सूर्याने चक्क पार्टटाईम गोलंदाज वापरत पाक ला शेवटपर्यंत खेळवले, आणखी काही षटकं उरली असती तर गौतम गंभीरने पण गोलंदाजी केली असती.


कैसा हराया, तर भारतीय संघाने पाक ला ऐसा हराया. भारतीय संघात धुरंधर फलंदाज असतांनाही पाक ने पहिले गोलंदाजी स्वीकारून घोडचूक केली. स्लो पीच आणि स्पिनर्स हे भारतीय फलंदाजीसाठी डेडली कॅाम्बीनेशन होते. मात्र ईशानच्या झंझावाताने पाकचा प्रारंभीच धुराळा उडाला. ईशानला मिडल, लेग ला मारा करणे म्हणजे आ बैल मुझे मार असते. बहुतेक पाक संघाने फक्त अभिषेकचा बंदोबस्त केला होता पण ईशानला ते विसरले. जेव्हा त्यांनी ईशानला सातत्याने ॲाफला खेळवले तोपर्यंत पुलाखालून बरेच पाणी वाहून गेले होते. सोबतच सूर्याने तिलक, दुबे सोबत केलेल्या ३८,३३ धावांच्या भागीदार्या महत्त्वाच्या ठरल्या. पाक कडून ना कोणी ईशानच्या तोडीची खेळी केली ना मजबूत भागीदारी. अखेर ईशानची खेळी ही सामन्याचा निकाल निश्चित करून गेली.

—————————————————

दिनांक १६ फेब्रुवारी २०२६

मो. ९८२२९३९२८७

anilpawshekar159@gmail.com

—————————————————


मोहीत उल्वाचा पाकवर उल्कापात!

 @#😈😈😈😈😈😈😈😈#@  *मोहीत उल्वाचा पाकवर उल्कापात*         ✍️ डॅा अनिल पावशेकर ✍️ ———————————————— ओमानच्या अमिरेट्सला झालेल्या १९ वर्षाख...